Frédéric Leroy

Lucifer en het grote belang (van kleine rituelen)

2010-09-10T23:46:00.002+02:00

2008, ISBN 9789079432059
Uitgeverij De Contrabas
Bestel

Philippe Hoorne in Knack: 'De poëzie van Leroy is nu eens donker en verheven, dan weer praterig en speels.' (29-10-08). In een meer uitgebreide recensie: Lucifer… opent met een gedicht als een dronk, in de vorm van een glas wijn. ‘Requiem voor een goudvis (voor Freaky)’ bevat ook zo’n visueel geintje, maar belangrijker is dat Leroy erin slaagt om een goudvis in zijn tuin te begraven in een gedicht, dat uit maar liefst zes delen bestaat, zonder dat het een moment hapert of verveelt. ‘[…] waarom niet / gewoon het lijkje in het toilet doorgespoeld / of achteloos in een kattenmuil geslingerd?’ vraagt hij zich af. Het naïeve jeugdige geloof versus de wijsheid van de wetenschapper is een thema dat vaak terugkeert. De taal is nu eens donker en verheven, dan weer praterig en speels. De lichtheid is verraderlijk, wreedheid ligt voortdurend op de loer. In het gedicht ‘Melk, boter en een bruid voor Satan’ verlaat een man zijn huis om melk en boter te gaan kopen. Snel wordt duidelijk dat we met een neuroot te maken hebben. Als hij geconfronteerd wordt met zijn vrouwelijke medepassagiers, ontpopt hij zich in zijn brein als een sadistische machtswellusteling: ‘Dan tel ik ze: de passagiers op de bus, / ook de vrouwen, vooral de vrouwen, twaalf / vrouwen deze keer. Dat is goed. Twaalf / vrouwen voor twaalf maanden. Deze daar / is januari. Dat moet wel met die huid, // huid van sneeuw en sneeuw uit flessen dat / heet MELK. En dan die BOTERblonde haren. / Ik hou van januari. Januari is mijn maand. // Alles gaat, gaat precies volgens plan.’ Frédéric Leroy is een talentvolle nieuwe Vlaamse dichter.

Willem Thies in Poëzierapport: '[...] Doordat het grondmotief van het ritueel door de hele bundel heen zo sterk is uitgewerkt, vertoont deze een grote samenhang. Daarenboven schrijft Leroy in een eigenzinnige stijl. Zijn gedichten zijn als een bijgewoond ritueel van een cultuur die verwant is, maar waarvan men geen deel uitmaakt: verstaanbaar, maar toch niet vertrouwd, en daardoor spannend. Ze hebben iets duisters. Lucifer en het grote belang (van kleine rituelen) is een overtuigende bundel.' (26-07-08).

Chroom: 'Afstandelijke poëzie, waarin hier en daar religieuze thema's zitten (Satan, de dood van God, Lucifer). "Nee, schroei / je liever aan de withete pagina en spreek / dan pas over wat niet gezegd kan worden." Bevat in ieder geval twee gave liefdesgedichten: 'Amantes sunt amantes' en 'Seizoen''. (06-08).

Savannah Bay's vakantietips: 'Leroy (1974) is een nieuw talent, en schrijft speels, lyrisch en ontroerend. Een ontdekking!'

Bouke Vlierhuis in Meander: 'Definiëren wij onszelf door middel van de rituelen en kunnen wij zonder dus niet bestaan? Wat Leroy betreft zijn we er nog lang niet uit. Hij heeft zoveel lagen in Lucifer en het grote belang (van kleine rituelen) gestopt, dat de keuze uiteindelijk aan de lezer is. Nooit las ik een bundel die zo'n vastomlijnde thematiek behandelt en toch zoveel ruimte biedt.' (17-09-08).

Juryrapport Provinciale Prijs Letterkunde West-Vlaanderen 2007 over het voorontwerp van de bundel: 'Interessante bundel. Kleine plaquette verraadt lyrisch talent. Lichtvoetig maar tegelijk wezenlijk, met misschien wat veel humor. Met deze bundel bereikt de dichter wel de maturiteit die in Gedichten soms nog ontbrak. De modieusheid is aardig teruggedrongen. Hieruit kan een eigen sterk geluid ontstaan. Er zit toekomst in. Opnieuw een afwisselende bundel, met gedichten die licht, helder en elegant geformuleerd zijn. Vooral de prozagedichten van 'Wenteling' charmeren. Mooie beelden, zacht ritme. Pointes kunnen soms sterker. De bundel is hier en daar donkerder van toon dan Gedichten en dat maakt hem ernstiger.' (24-11-07).

Roodverschuiving

2010-09-10T11:43:00.006+02:00

Zij steekt de kop op (wanneer blauw zich in stilte
terugtrekt, groen steeds geler wordt). Wanneer
ook geel, verslagen, de bühne verlaat, dan
blijft zij alleen, het bloedende meisje – rood

als het dak van de nacht. De wind dolt met haar,
giert door haar vele kieren. Maar zij laat zich
niet ontmoedigen. Kiest een richting. Voorwaarts
dan weer achterwaarts. De wereld in, de wereld

uit. En zolang dit wankele woud een boom is
en een boom en nog een boom, heeft zij
een klus te klaren. Gaat zij. Zolang de maan,

zolang de wolven (zolang ze scherp). Rood
is amper een kleur. Kruipend bloed. Rood
is een klein meisje dat gaat en gaat en gaat.

Scrabbelen met Baäl

2010-08-30T16:31:00.022+02:00

Hope you guess my name
But what's puzzling you
Is the nature of my game

De eerste drie canto's van de cyclus "Srabbelen met Baäl" werden gepubliceerd in nY #6; de volgende drie zullen verschijnen in de Poëziekrant. Klik op het plaatje om de canto's uit te vergroten:

Gedichten

2009-09-10T23:47:00.000+02:00

2006, ISBN 9077907238
BnM Uitgevers
Bestel

Alain Delmotte in Poëzierapport: 'Hij zweert en bezweert: Leroy is een dichter die ervoor wil gaan. [...] Tussen begin en einde, tussen het hemelse en het helse, tussen geboorte en dood, tussen schepping en herstel beweegt de jonge dichter zich in zijn bundel. [...] Enerzijds is de bundel door en door zuiders. Zonnig en aards. Gul en hedonistisch. Dat hedonistische laat zich letterlijk smaken [...] in de verwoordingen die Leroy zoekt voor het tactiele en het sensuele. Vaak zijn die verwoordingen pogingen om het hedonistische in taal te ritualiseren. [...] Toen ik de bundel dichtklapte, hield ik er een zonnig gevoel aan over.' (10-05-07). Een aanvulling op de recensie is te vinden bij Paul Rigolle.

Vrouwkje Tuinman in La vie en rose: 'Leroys gedichten zijn zonnig, zuiders en zinnelijk [...] Het sterkst is Leroy wanneer zijn zoete kant samenvalt met een meer edgy blik op de wereld' (23-05-06).

Piet Gerbrandy in de Volkskrant: 'technisch doorwrochte, aan de klassieken en Dante refererende poëzie, veelal met erotische strekking. De gedichten hebben een prettige lichtheid die echter niet lang beklijft. Niet onaardig is een gedicht over kinderen in de duinen' (14-04-06).

Willem Kurstjens in de Limburger: 'Leroy opent zijn bundel [...] met een cyclus charmante, speelse liefdesgedichten. Zoals het tweede gedicht, dat begint met een beeldende en sensuele vergelijking' (05-04-06).

Catharina Blaauwendraad: 'Een oerwoud van wegwijzers op de vaste grond van hier en daar een concreet gerecht, bekende geur, het gevoel van een badhanddoek. [...] De taal is scherp als puin onder de zolen van zomerschoenen.'

Joris Lenstra in Meander: 'Leroy’s Gedichten: het belooft wat, schittert hier en daar, zoals in Requiem. Maar wat het uiteindelijk heeft opgebracht, ik ben er niet kapot van' (18-06-06).

Hervé J. Casier in VKH: 'Leroy schrijft voornamelijk vrije verzen, af en toe in parlando met veel enjambementen, maar ook kernachtig, waarbij hij een waarneming heel precies neerzet. Hoewel niet eenvoudig, geven de gedichten een voldoende inkijk bij een eerste lezing, wat aanzet tot verdere exploratie [...] Frédéric Leroy schrijft met 'Gedichten' een goede bundel: zowel inhoudelijk als vaktechnisch. Graag gelezen. Aan te bevelen.' (01-07).

Wouter Rogiest, informele recensie te lezen op zijn weblog.

Dichters van Nu (Barend van Beesd): 'De beelden die Leroy ons voor ogen tovert doen iets met je, je ontkomt er niet aan en dat is wat goede poëzie met een lezer hoort te doen. [...] een zonder enige twijfel oorspronkelijk dichter. Het wordt tijd dat een grotere uitgeverij dat ook inziet.' (11-07).

Wenteling

2009-06-10T19:12:00.004+02:00

-
I.

Het wentelen begon (nauwelijks zichtbaar maar onoverkomelijk als het dalen van de avondzon, schijf die roestig in haar schoot zonk en waaraan ze haar vingers sneed).

Terwijl ze op het hemelvlak lijnen trok, patronen ontwierp, sloeg ik een arm om haar schouder, wees haar op het kleine, koppige cirkelen dat schuilde in zand en water. Ze had het heus wel in de gaten zei ze, in haar lichaam ging het al dagenlang tekeer op tijgerpoten.

II.

De wind was niet langer een bondgenoot. Het wentelen sloeg over op de meeuwen (die op hun beurt krijsend de hemel meesleurden en de duinen op losse schroeven zetten). Draaikolkjes nestelden zich in mijn poriën.

Het vermoeden groeide uit tot een monster van los zand.

De troepen werden erop uitgestuurd, op zoek naar een motief, een spiraalreliëf in de tegels van haar onderbuik. Ik liet mijn handen rusten op de lemen muren van haar borsten, om na te gaan of daar geen beweging in zat, spitte haar ogen uit, ging jagen in haar haren, maar zoveel machtsvertoon schrikte af en het wild ging schuilen, onderhuids.

III.

Plechtig werd, in het trage haardvuur van haar heupen, de spil gelegd. Gesterkt dook ik onder in haar glimlach van lauwe as. Het overweldigende, grijsblauwe zwijgen.

These are a few of my favorite things

2009-06-10T19:07:00.006+02:00

-
Ode aan John Coltrane

Een lichtvoetige vloek en een lieve, kleine
godslastering. Een doekje voor het bloeden.

Een aangekondigde moord uit de afgrond
van een geuzenmond: een wisselend woord
dat op het wateroppervlak kaatst en sterft
in de golven. Stilte. Een herfst in volle lente.

De bochel van de klokkenluider. Een gedicht
en een schuimende rochel in het halfvergane
gezicht van een totemgod. Ook nog: wat liefde
bij opbod: warm en trillend als paardenflanken.

Holokauston

2009-06-10T19:04:00.012+02:00

Ook in de herfst hielden we
ons als rovers op in de duinen

met haren vol zand en mist
en de opmerkelijke ernst
van een bende tienjarigen
riepen we oktober uit
tot de maand van het bloed

de dappersten onder ons
sneden met een ruk hun vingers
aan het helmgras, de rest kleurde
met het sap van braambessen
de handen rood

op een klein, cirkelvormig altaar
van schelpen en gedroogde bladeren
verbrandden we joelend een dode mus